 | | |
| | |
|
Spaces home  C h o M P o O's spacePhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
Haloha \(^o^)\im so glad that u visit to my space,pls say sth to make me know who u are.Thanks for visiting.. |
C h o M P o O's spacespace of pretty Jea
August 22 อ่อนล้า แต่แอบอบอุ่น (--)zZทำไมน้า~~ เราถึงได้เป็นคนแบบนี้
บางครั้งเราก้อคิดนะ ไม่สิ หลายครั้งเรยแหล่ะ ที่เราคิดว่าการที่เราเป็นคนแบบนี้มันดีแร้วหรือ?
การที่สามารถพูดทุกอย่างอย่างที่คิดออกมา การพูดหรือแสดงความรู้สึกตรงๆมันผิดใช่ไหม?
การที่เราเป็นคนแบบนี้ทำให้เพื่อนเกรงใจ หรือไม่กล้าบอกหรือให้อะไรเราตรงๆ
เจอมาหลายครั้ง พวกเค้าจะรู้บ้างไหม ว่าเราไม่ได้มีเจตนาอย่างนั้น
บางครั้งก้อน้อยใจว่าเค้าคิดว่าเราเป็นคนยังไง ไม่หรอก ที่จิงเสียใจมากมากเรยล่ะ
อยู่ด้วยกันมานาน แต่กลับไม่รู้ว่าเราไม่ได้เป็นคนที่มองอะไรแค่การตีราคา หรือความสวยงามจากภายนอก
แทนที่จะดีใจในสิ่งที่ได้ หรือการรับปากที่จะไปไหนร่วมกัน
มันยากมากเรยหรือ กลับการที่จะบอกอะไรเราตรงๆ
การที่หาเหตุผลสารพัด การเลี่ยงไปมา หรือให้ความหวังลมๆแล้งๆ กลับทำให้เรารู้สึกเศร้าลงไปอีก T^T
วันนี้ ไปว่ายน้ำมา กลับบ้านตั้ง 4 ทุ่มครึ่ง เหนื่อยมากกก แต่มีเพื่อนไปเฝ้า
และมาส่งถึงบ้านเรย และรอจนเปิดประตูเข้าบ้านไปแร้ว ถึงออกไป , การที่ได้รับความใส่ใจเล็กๆน้อยๆด้วยความจิงใจ
หรือตอนที่ไปทริปอีโค โบนันทรเดินจูงมือไอ้อ้วนตัวนี้ไปตลอด แม้ว่าตัวเองจะไม่สบายเหมือนกัน
ทำให้เราคิดได้ว่า แม้ในตัวเราจะเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องได้ราว
ปากหาความดีไม่ได้ และเจอเรื่องแย่ๆอะไรมากมาย
แต่ที่ผ่านมา เราก้อยังมีคนที่คอยดูแลเราแบบบวันนี้ เค้าจะรู้มั้ยน้าว่าเราซึ้งใจแค่ไหน
ในความอ่อนล้าแบบสุดๆ มันก้อยังเป็นแรงกำลังใจเล็กๆที่จะทำให้เราผ่านพ้นเรื่องต่างๆไปได้
ในเวลาที่อะไรๆมันรุมเร้า ไม่ว่าเรื่องเรียน รายงาน โปรเจค ที่บ้าน หรือเรื่องเพื่อน
ในแวบนึงเราก้อจะรู้สึกดีขึ้น เมื่อเรารู้ว่า เรายังมีเพื่อนๆที่เราสามารถพูดคุยอะไรได้อย่างสบายใจ
สามารถบ่นเรื่องต่างๆได้ทุกเวลาโดยไม่ต้องมาคำนึงถึงคำพูดคำจา หรือกลัวว่าจะไปบอกใคร
นี่แหล่ะ ที่ทำให้เรายังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่จนทุกวันนี้ได้
รู้ว่าอย่างน้อยเราก้อเป็นคนโชคดี ที่มีเพื่อนที่ดีสุดๆกะเค้าด้วย แน่นอนเราจิงใจให้อยุ่แร้ว
แต่เราก้อกลัวว่า ซักวันนึง ด้วยความปากเสีย กะอารมแปรปรวนของเรา
จะทำให้สูญเสียเพื่อนคนสำคัญของเราไป
ตอนนี้ก้อเลยตัดสินใจได้แร้วว่า เราจะพยายามถนอมน้ำใจคนที่เห็นความสำคัญของเราดีกว่า
ที่จะไปนั่งแคร์คนที่ไม่เคยเห็นหัวเราเรย เราไม่สามารถไปทำให้ใครเลิกไม่ชอบเราได้นี่หน่า ใช่แมะ
แต่ เราก้อยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ ที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง
อนาคตข้างหน้า การอยู่แบบคนที่จริงใจเกินไปมันคงไม่เป็นผลดี
เคยคิดว่าคนเงียบๆ พูดจาเพราะๆ อะไรก้อได้ เป็นคนที่น่ากัวที่สุด
แต่ตอนนี้ตระหนักแร้วว่า การที่เป็นคนแบบเราไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาเรย
การเลิกพูดตามที่คิด คิดอยู่ว่าจะไปได้ซักกี่น้ำกันเชียว แต่ก้อจะพยายามละกัน ไอ้ปากเรามันก้อไวซะด้วยสิ เฮ้อ~~~
 ขอบคุณ ขอบคุณจิงๆที่ยังยอมอยู่ข้างๆคนงี่เง่าสุดๆแบบนี้...July 12 Congratulationเรียนจบกันแร้วน้า~~~~
ยินดีด้วยจิงๆ แต่ละคนสวยสดงดงามหน้าใสกิ้งเรย @@
เวลาไปถ่ายรูปกะเพื่อนๆก็อดคิดไม่ได้ว่า
เฮ้อ.. มีแต่เราสินะที่ยังไม่จบ แอบเซ็งๆนะนี่
แถมเห็นบอกว่าจะนัดกันเอาชุดครุยไปถ่ายรูปหมู่
อยากไปด้วย อยากไปเจอเพื่อนๆ แต่แหม่ จะเอาชุดครุยที่ไหนล่ะ
เอาเป็นชุดราตรีได้แมะ T-T
ช่วงนี้มันเป็นช่วงอะไรของเราหนอ
ทำไมถึงได้ซวยไม่สิ้นสุด
ยังไม่หายเรื่องเจ็บคอดี ก็ต้องมาโดนมีเดียลวกมือ
แร้วยังถูกเปลี่ยนโปรเจคอีกรอบ เอากะเค้า เอากันให้พอ
ไอ้งานหนักเท่าไหร่ ไม่ว่าหรอก แต่ไอ้ที่ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง และการทำอะไรด้วยความไม่สบายอกสบายใจนี่สิ มันแย่กว่า
มันหลายเรื่องซะจน ไม่สามารถยิ้มหรือเล่นออกมาจากใจจิงได้ แต่จะให้หน้าบูดๆก็คงไม่มีใครอยากจะมาคุยด้วยหรอกใช่มั้ย เฮ้อ
แต่นะ ช่วงนี้หลบความวุ่นวายใจไปได้ซักพัก
ได้เจอเพื่อนเก่าๆๆ เยอะแยะไปหมด แหม่ ยังคงน่ารักกันเหมือนเดิม มันก็พอจะทำให้เราเริ่มจะยิ้มได้จากข้างนอก+ในซะที 55
ปล. พวกคุนๆทั้งหลาย เราลงรูปให้แร้ว เชิญตามสบาย ส่วนงานคนอื่น ถ้าเจร๊ว่างก็ไปแน่นอน แร้วจะเอากล้องไปด้วยเหมือนเดิม ใครจะไปก็โทรมาชวนได้เรย
ปล.อีกที กิ๊บเอ้ย ทำไมงวดนี้ไม่ไปอ่ะ อดเจอเรย โทรหาก็ไม่ติด เซ็งเป็ดหว่ะ
คิดถึงพวกมริงทุกคนนะ
June 12 ThE StorY oF SaDness ขอต้อนรับเข้าสู่...ช่วงเวลาแห่งความห่อเหี่ยวหดหู่กระทู่รู่ของเรา~~
ขอต้อนรับเข้าสู่...ความเศร้าแบบต่อเนื่อง...
เศร้า...ที่ป่วยเป็นประจำ
เศร้า...ที่ไปหาหมอมาแร้ว 4 ครั้งใน 2 อาทิด
เศร้า...ที่ตอนนี้อาการยังไม่มีทีท่าจะดีขึ้น
เศร้า...ที่ความเศร้าทั้ง3ข้างบนทำให้กรูอดไปรับน้องกะชาวบ้านเขา
เศร้า...ที่ความจริงกรูอยากจะไปใจจะขาด
เศร้า...ที่กรูอุตส่าห์ไปซื้อบิกินนี่ตัวจิ๋วมาไว้ใส่เล่นน้ำรับน้อง
เศร้า...ที่จู่ๆอาจานมาเปลี่ยนหัวข้อโปรเจคซะงั้น
เศร้า...ที่กรูไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกะโปรเจคอันใหม่เรยให้ตาย
เศร้า...ที่กรูเตรียมเกือบจะทุกอย่างที่จะทำโปรเจคเก่าแร้ว
เศร้า...ที่กรูปวดหัว เพราะปัจจุบันยังคงไม่รู้เรื่องอยู่
เศร้า...ที่ผลจากความเศร้าทั้งหมดทำให้นอนไม่ค่อยหลับ
เศร้า...ที่ผลจากการนอนไม่หลับทำให้ขอบตาดำ หน้าไม่ดุ้ง
เศร้า...ที่แม้จะหน้าไม่ดุ้ง แต่ความสวยของเรายังคงโดนใจคนงานก่อสร้างอยู่ดี
...เฮ้อ ....เศร้า~~~
และแล้วความเศร้าก้อวนเวียนน่าจะเปลี่ยนชื่อเป็น the cycle of sadness มากกว่านะนี่
ปล. ที่บอกว่าซื้อบิกินี่มาน่ะล้อเล่น ถ้าไม่บอกจะนึกว่าจิงมั้ยนี่ -*- April 30 Molecular Genetics at Sirirath ฝึกงาน ฝึกง้าน ฝึกงานนนนน
ที่อณูพันธุศาสตร์ โรงพยาบาลศิริราช
เป็นที่ที่รวมบุคคลที่สุดยอดๆไว้ทั้งนั้นเรย พี่ๆแบบเก่งมากกก
ระบบงานเราว่าดีมากเรยนะ น่ะ ทำให้กดดันที่จะต้องมาทำหว่ะ
เพราะว่ายากส์โครตๆเรย สำหรับเรานะ เพราะไม่ชอบเจเนติกเอาซะเรย เฮ้ออออ
แต่ก็ยังดีนะที่ได้ไปกะนาเดียร์คอนฟิว ไม่งั้นเหงาแย่เรยยย
เรื่องหนุ่มๆไม่ต้องพูดถึง ไม่มีเลยยยยย เจร๊ล่ะเซ็งขั้นสุด
ไปๆมาๆก้อเจอกะพวกจุฬากันเองทั้งนั้น แบบหน้าเดิมๆ
เอาวะ อย่างน้อยตอนนี้ก้อยังมีเพื่อนๆธรรมศาสตร์ นิสัยน่ารักใช้ได้เรย
และพี่ๆเค้าก้อใจดีมากมาก ตั้งใจสอนกันสุดฤทธิ์
คนที่ว่าโหดแร้วเรากะนาเดียร์ก้อเฉยๆนะ
เพราะว่าที่พวกเราผ่านมานั้นมันโหดกว่านี้แยะ ฮ่าฮ่า แค่นี้จิ้บๆมาก
ตอนนี้เรียนเยอะมาก ความรู้แทบจะทะลักอยู่แระ
แต่ก็แอบเครียดนะนี่ เพราะว่าไม่ถนัดจริงๆ แถมทำเลปมือก็สั่นหงึกหงักๆ
อ๊ากกกก แย่แร้ววววววววว แง๊แม่จ๋า
อย่ากระนั้นเรย เราก้อยังแอบมีความสุขเส็กๆ(อันที่จริงมากกกเรยล่ะ)
เพราะว่ามีแต่อาหาร+ขนมอร่อยๆทั้งนั้นเรย ฮุฮิงุงิ เอิ้กเอิ้กเอิ้ก~~~
ตะลอนๆกะนาเดียร์วิ่งหาของกิน
กะว่าถ้าเรียนจบเกิดตกงานนี่
จะมาเป็นไกด์แนะนำอาหารที่วังหลังเรยล่ะฮ้า วิ้ววววว><
March 24 meeting BR_89 โรงเรียนเรารุ่งเรืองในเมืองไทย เบญจมราชาลัยนามขนาน^^ ล๊าลา ไม่ได้ฟังมานานแค่ไหนกันนะ
ดีใจมากมาก ที่ได้เจอเพื่อนๆเยอะแยะ คิดถึงแบบสุดขีด~~
แต่นะแมร่งงร้อนโครตตตตตตตต อะไรมันจะร้อนปานฉะนี้ฟระ
หน้าช้านอุตส่าห์โบ๊ะไปสวยเด้ง สรุปหายหมด
ไขมันในตัวเจร๊แทบจะละลายเป็นผุยผงกันเลยทีเดียวคับพี่น้อง!!!!
we are all driving
in our own street
called LIFE
and i am so glad
that in one of the intersections
i meet the the nice person like all of u guy
ขอขอบคุณอะไรก็ตาม ที่ลิขิตให้เราเป็นเพื่อนกัน
รู้สึกดีแบบสุดๆ
แต่เสียดายที่ต้องกลับก่อน บางคนยังไม่ได้เม้าแตกด้วยเรย
และเสียดายแทนคนที่ไม่ได้ไปจริงๆ
สุดท้าย งานนี้จะมีไม่ได้ถ้าไม่มีไอ้จูดี้
ขอบใจจิงๆ ขอบใจแทนเพื่อนหลายๆคนด้วย
....คล่องแคล่ว อย่างงดงาม...
BR_601_89
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
Invite as friend
Profile
Blog
Guestbook
Photos
Lists